<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>Amor archivos - María Llompart</title>
	<atom:link href="https://mariallompart.com/etiqueta/amor/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://mariallompart.com/etiqueta/amor/</link>
	<description>Cuestionando lo Obvio</description>
	<lastBuildDate>Mon, 06 Jul 2026 19:57:11 +0000</lastBuildDate>
	<language>es</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=7.0.1</generator>

<image>
	<url>https://mariallompart.com/wp-content/uploads/LOGO-MARIA-LLOMPART-150x150.webp</url>
	<title>Amor archivos - María Llompart</title>
	<link>https://mariallompart.com/etiqueta/amor/</link>
	<width>32</width>
	<height>32</height>
</image> 
	<item>
		<title>Un año sin ti</title>
		<link>https://mariallompart.com/un-ano-sin-ti/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Maria Llompart]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 06 Jul 2026 19:51:35 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[L'últim Mestre d'Aixa]]></category>
		<category><![CDATA[Amor]]></category>
		<category><![CDATA[Duelo]]></category>
		<category><![CDATA[Homenatge]]></category>
		<category><![CDATA[Jaume Llompart]]></category>
		<category><![CDATA[Mestre d'Aixa]]></category>
		<category><![CDATA[Port de Ciutadella]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://mariallompart.com/?p=1910</guid>

					<description><![CDATA[<p>Dicen que caminar sobre el agua es un milagro.&#160; Pero para mi, el verdadero milagro es seguir caminando sobre la tierra cada día en un mundo en el que tú ya no estás.&#160; Hoy es 6 de julio. Un año sin ti.&#160; Si lo escribo, me duelen hasta cada una de las letras.&#160; Nunca me ... <a title="Un año sin ti" class="read-more" href="https://mariallompart.com/un-ano-sin-ti/" aria-label="Leer más sobre Un año sin ti">Leer más</a></p>
<p>La entrada <a href="https://mariallompart.com/un-ano-sin-ti/">Un año sin ti</a> se publicó primero en <a href="https://mariallompart.com">María Llompart</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="wp-block-paragraph">Dicen que caminar sobre el agua es un milagro.&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph">Pero para mi, el verdadero milagro es <strong>seguir caminando </strong>sobre la tierra cada día en un mundo en el que tú ya no estás.&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>Hoy es 6 de julio. Un año sin ti.&nbsp;</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">Si lo escribo, me duelen hasta cada una de las letras.&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph">Nunca me había dolido tanto escribir como ahora.&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph">Un año sin ti, papá.&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph">Y hoy, que hace un año que te fuiste al otro lado, miro <strong>el mar de lágrimas que llevo dentro</strong>.&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph">Este es el mar que te vio nacer a ti, a mí, a toda la familia que tú creaste con amor al lado de mamá y el mar de todos nuestros ancestros. He vivido tantas <strong>pérdidas</strong> que ya no queda casi nadie del linaje. Tu ausencia es enorme porque tú eras <strong>el último guardián del clan</strong>.</p>



<p class="wp-block-paragraph">No me creo que ya no estés, papá, porque en realidad sé que <strong>estás en todas partes</strong>.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>Te veo en el mar</strong>, en cada rincón del puerto, en los barcos y en la sal.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>Te siento en el aire</strong>, en el cielo, en los pájaros que me visitan todas las mañanas y en las plumas que aparecen cuando menos me lo espero, como hacías tú, cuando llegabas a cualquier hora del día y te presentabas por sorpresa en mi casa, solo para darme un abrazo y decirme <em>“te quiero, hija mía”.&nbsp;</em></p>



<p class="wp-block-paragraph">Gracias por enviarme tantas <strong>señales</strong> desde el otro lado. Las recibo todas y sé que eres tú intentando decirme: <em>“sigo a tu lado”.&nbsp;</em></p>



<p class="wp-block-paragraph">Gracias por dejarme este gran legado de amor y ternura, papá.&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>Te veo en tu taller y en su silencio</strong>, oigo tu voz entre tus herramientas, entre cuerdas, máquinas, maderas, lápices, pinturas, aceites y disolventes.&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph">Si te digo la verdad, no sé como he sobrevivido a este primer año sin ti.&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph">En realidad sé que no he vivido, vivir es otra cosa, simplemente <strong>he “sobrevivido” a un naufragio que me ha dejado con el alma rota, sin rumbo y a la deriva.&nbsp;</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">Un día cada día.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Te fuiste de golpe, sin despedida. Igual que mamá. Para recordarme de nuevo que <strong>la vida es hoy y que te cambia en un segundo</strong>. Deseo que ella viniera a recibirte, como siempre me decías. </p>



<p class="wp-block-paragraph">Siempre pensé que volveríamos juntos a casa.&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph">Hace un año que mi mundo se derrumbó y luego se detuvo mientras otros me decían “<em>que la vida sigue</em>”. Yo volví sin ti a la isla <strong>en un barco que llevaba tu nombre</strong>: Jaume I. Que dolorosa sincronía.&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph">Una ruta por mar entre <strong>Mallorca y Menorca</strong>, teñido de lágrimas, un trayecto entre dos islas que para mi simbolizarán para siempre el inicio y el final, el <strong>nacimiento y la muerte</strong>.&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph">Hoy hace 365 días que ya no puedo abrazarte, papá. Y hay algo que tengo muy claro: mi vida, a tu lado, tenerte cerquita, era mucho mejor.&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph">He tenido que llegar a mis 50 años para darme cuenta que el mejor título que me ha dado la vida es ser la <strong>“<em>hija del último Mestre d’Aixa</em>”</strong>.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Seguir adelante sin ti, que has sido papá, maestro, guardián, capitán, cocinero y mamá, todo a la vez, es hacer <strong>un duelo muy profundo</strong> por demasiados roles a la vez.&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>Tu luz sí que era un faro</strong>.&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph">Saber que no puedo verte más, me rompe el corazón. Pero estos meses he aprendido que la causa del duelo no es la muerte, es el AMOR. Porque <strong>el duelo es amor que no sabe a donde ir. </strong>También he aprendido a <strong>dar espacio a la tristeza</strong> cada vez que me visita, aunque incomode al resto del mundo. Me da igual. Ya no me da miedo ser vulnerable.&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph">Mirar nuestras fotos de días de pesca, navegación y viajes me llena de agradecimiento y amor por todo lo vivido. Gracias por tanto, papá. <em>“Muy pocas familias hacen lo que hemos hecho nosotros”,</em> me decías con orgullo. Y cuanta razón tenías. Hoy <strong>brindo por todos nuestros viajes y aventuras por el mundo</strong>: por Egipto, Turquía, Europa, Tailandia, Cuba, Portugal, Tanzania y Estados Unidos. Tu alma se ha ido llena de experiencias extraordinarias. &nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>Echo de menos tu voz, nuestras salidas a navegar</strong>, los platos que cocinabas para mí cualquier día de la semana, tus llamadas de teléfono para decirme <em>“buenas noches, pitufina”</em>, escuchar tus relatos de los años 60 y tantas historias de naufragios en la costa menorquina, historias de barcos y de vida de un pasado en la isla que ya no existe. Sin ti, se ha completado un gran ciclo y una época histórica, maestro.&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph">¿Cómo se vive sin ti, papá? No tengo ni idea, pero te prometo que hace un año que lo intento cada día.&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph">He perdido fuerza, brillo y ganas. Lo sé. Pero después de <strong>morir en vida</strong>, sé que voy a renacer. Como tú me enseñaste. Poco a poco, sin prisa. <strong>Honrar tu legado implica ser feliz y volver a brillar</strong>.&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph">Dicen que las hijas heredan la determinación y la fuerza del padre, si es así te confieso que necesito todo tu <strong>legado de coraje y valentía </strong>para seguir adelante. Un año más. &nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>Si volviera a nacer, te elegiría mil veces más como padre, como maestro y capitán.</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>Deseo que sea cierto que cuando nacemos y morimos se alegran los mismos. </strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">Si es así…</p>



<p class="wp-block-paragraph">Te veré al otro lado cuando llegue mi momento.&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>Por tu luz, te reconoceré.</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph"><em>Te quiero, papá.&nbsp;</em></p>



<figure class="wp-block-image size-full is-resized"><img fetchpriority="high" decoding="async" width="640" height="640" src="https://mariallompart.com/wp-content/uploads/5857130516434765716.webp" alt="" class="wp-image-1912" style="width:441px;height:auto" srcset="https://mariallompart.com/wp-content/uploads/5857130516434765716.webp 640w, https://mariallompart.com/wp-content/uploads/5857130516434765716-300x300.webp 300w, https://mariallompart.com/wp-content/uploads/5857130516434765716-150x150.webp 150w" sizes="(max-width: 640px) 100vw, 640px" /></figure>



<p class="wp-block-paragraph"></p>



<p class="wp-block-paragraph"><em>Nota final</em>: <em>si lo deseas, puedes visualizar este texto en formato <a href="https://youtu.be/wIvZmFh9p1o">video</a> en mi canal de YouTube. He creado una nueva lista de reproducción en un tono más poético, íntimo y personal para expresar emociones y sentimientos del proceso de duelo. Esta nueva playlist se titula: <strong>el mar que llevo dentro.</strong></em></p>



<p class="wp-block-paragraph">Con amor, </p>



<p class="wp-block-paragraph"></p>
<p>La entrada <a href="https://mariallompart.com/un-ano-sin-ti/">Un año sin ti</a> se publicó primero en <a href="https://mariallompart.com">María Llompart</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Hasta pronto, amigo</title>
		<link>https://mariallompart.com/hasta-pronto-amigo/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Maria Llompart]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 28 Aug 2025 12:42:07 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[L'últim Mestre d'Aixa]]></category>
		<category><![CDATA[Amics]]></category>
		<category><![CDATA[Amor]]></category>
		<category><![CDATA[Jaume Llompart]]></category>
		<category><![CDATA[Menorca]]></category>
		<category><![CDATA[Mestre d'Aixa]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://mariallompart.com/?p=1799</guid>

					<description><![CDATA[<p>GRACIAS A MARINA, POR DEDICAR Y COMPARTIR SUS HERMOSAS PALABRAS HACIA LA FIGURA IRREPETIBLE DE UN SER EXCEPCIONAL. ¡SU LUZ SIGUE BRILLANDO ENTRE NOSOTROS! Jaume Llompart. Genuino, auténtico. Nuestro amigo por encima de todas las cosas, entregado, desprendido, aún sin nada te ofrecía todo. Sabio de la vida. Sus amores, empezando por la madre de ... <a title="Hasta pronto, amigo" class="read-more" href="https://mariallompart.com/hasta-pronto-amigo/" aria-label="Leer más sobre Hasta pronto, amigo">Leer más</a></p>
<p>La entrada <a href="https://mariallompart.com/hasta-pronto-amigo/">Hasta pronto, amigo</a> se publicó primero en <a href="https://mariallompart.com">María Llompart</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="wp-block-paragraph"><strong>GRACIAS A MARINA, POR DEDICAR Y COMPARTIR SUS HERMOSAS PALABRAS HACIA LA FIGURA IRREPETIBLE DE UN SER EXCEPCIONAL. ¡SU LUZ SIGUE BRILLANDO ENTRE NOSOTROS!</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph"><em><strong>Jaume Llompart. Genuino, auténtico</strong>.</em></p>



<p class="wp-block-paragraph"><em><strong>Nuestro amigo</strong> por encima de todas las cosas, entregado, desprendido, aún sin nada te ofrecía todo.</em></p>



<p class="wp-block-paragraph"><em><strong>Sabio de la vida</strong>. Sus amores, empezando por la madre de sus hijos, pasando por ellos y acabando en Melin y sus amigos. </em></p>



<p class="wp-block-paragraph"><em><strong>Intuitivo</strong>, especial, ilusionado con sus nietos.</em></p>



<p class="wp-block-paragraph"><em><strong>Raro para comer</strong> y ese sentido del humor&#8230;.</em></p>



<p class="wp-block-paragraph"><em><strong>¡Que difícil va a ser ir a Menorca y no verte!</strong> Formas parte de esta tierra y vincular Menorca sin ti es casi imposible.</em></p>



<p class="wp-block-paragraph"><em>Siempre decimos que las personas estamos de paso, pero algunas pasan y <strong>no se van nunca.</strong> Ha sido maravilloso tenerte de amigo y confidente, gran asesor de la vida. </em></p>



<p class="wp-block-paragraph"><em>Decir que te echaremos de menos es quedarse corto. Creo que, a partir de ahora, <strong>vivirás con nosotros</strong>, seguirás siendo nuestro <strong>guía y confidente</strong>. Extrañaremos tu figura, pero <strong>jamás caerás en el olvido.</strong></em></p>



<p class="wp-block-paragraph"><em>Tus hijos Joan, Mari, Jaumet, nietos Jan y Nura, amigos del alma, un gran colectivo, y más que amigos, todos <strong>nos llevamos un pedacito de ti. </strong></em></p>



<p class="wp-block-paragraph"><em>Ha sido maravilloso y único tratarte y conocerte.</em></p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>Te queremos.</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph"><em>Vuela alto</em></p>



<p class="wp-block-paragraph"><em>PD:  Avísame cuando haya rissaga&#8230;.Siempre quise ver una contigo. Hasta pronto, amigo.</em></p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>Marina</strong></p>


<div class="wp-block-image">
<figure class="alignleft size-full is-resized"><img decoding="async" src="https://mariallompart.com/wp-content/uploads/5872884392051984682-e1756383149413.jpg" alt="" class="wp-image-1802" style="width:563px;height:auto"/></figure>
</div>


<p class="wp-block-paragraph"></p>



<p class="wp-block-paragraph"></p>
<p>La entrada <a href="https://mariallompart.com/hasta-pronto-amigo/">Hasta pronto, amigo</a> se publicó primero en <a href="https://mariallompart.com">María Llompart</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>El món és dels valents</title>
		<link>https://mariallompart.com/el-mon-es-dels-valents/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Maria Llompart]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 23 Aug 2025 15:52:48 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[L'últim Mestre d'Aixa]]></category>
		<category><![CDATA[Amor]]></category>
		<category><![CDATA[Homenatge]]></category>
		<category><![CDATA[Jaume Llompart]]></category>
		<category><![CDATA[Mestre d'Aixa]]></category>
		<category><![CDATA[Port de Ciutadella]]></category>
		<category><![CDATA[Valentia]]></category>
		<category><![CDATA[Valors]]></category>
		<category><![CDATA[Xupi]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://mariallompart.com/?p=1734</guid>

					<description><![CDATA[<p>Aquestes són les paraules que vaig expressar en veu alta a la Catedral de Menorca el passat dia 10 de juliol de 2025 per fer present la memòria del meu pare, Jaume Llompart Sastre, un home valent, d&#8217;esperit savi i bondadós que ha dedicat tota la seva vida a l&#8217;amor, l&#8217;amistat i a la passió ... <a title="El món és dels valents" class="read-more" href="https://mariallompart.com/el-mon-es-dels-valents/" aria-label="Leer más sobre El món és dels valents">Leer más</a></p>
<p>La entrada <a href="https://mariallompart.com/el-mon-es-dels-valents/">El món és dels valents</a> se publicó primero en <a href="https://mariallompart.com">María Llompart</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="wp-block-paragraph"><em>Aquestes són les paraules que vaig expressar en veu alta a la <strong>Catedral de Menorca</strong> el passat dia 10 de juliol de 2025 per fer present la memòria del meu pare, <strong>Jaume Llompart Sastre,</strong> un home valent, d&#8217;esperit savi i bondadós que ha dedicat tota la seva vida a l&#8217;amor, l&#8217;amistat i a la passió per la feina ben feta d&#8217;un ofici artesà que s&#8217;acaba amb ell. L&#8217;últim <strong>Mestre d&#8217;Aixa</strong> d&#8217;una època històrica ha partit a l&#8217;altra banda deixant, entre tots els que el vam conèixer i abraçar, un <strong>estel infinit d&#8217;amor, coratge, sentit de l&#8217;humor i força de voluntat. </strong></em></p>



<p class="wp-block-paragraph"><em>Que les portes del Cel i la gran <strong>casa de la Llum</strong> s&#8217;obrin per a tu, Mestre, i que el riu de la pau i la felicitat eterna t&#8217;acompanyin sempre! Et mereixes el millor paradís. T&#8217;estim. </em></p>



<p class="wp-block-paragraph"><strong>PARAULES DEDICADES AL MEU PARE, UN HOME ÚNIC I EXCEPCIONAL, QUE VA MORIR EL 6 DE JULIOL DEL 2025 A L&#8217;EDAT DE 80 ANYS</strong>. </p>



<p class="wp-block-paragraph">Jo que som dona de lletres, us puc assegurar que aquestes són les <strong>paraules més difícils que he escrit </strong>mai durant tota la meva vida, però com que<strong> som filla de l&#8217;últim Mestre d’Aixa</strong> he pensat que no podíem acabar aquesta trobada, avui que som molts aquí, sense “<em>llegir-vos sa cartilla i arreglar-vos de papers”</em> &#8211; com diria en Met.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Ja sabeu que ell no tenia pèls a la llengua, et deia les coses a la cara i, si no t’agradaven, era el teu problema. Sempre l’he admirat, a ell, i a n’es meu germà petit, en Jaume, per fer feina <strong>junts i amb passió</strong> d’un ofici artesà en el port de Ciutadella. M’encantava de petita anar en el taller de Sa Colàrsega i sentir <strong>olor de sarradís </strong>i veure com feia feina amb el <em>sinfin</em> i la llenya. Ell sempre ens deia que hi ha gent que es passa la vida <strong>cercant per a què serveix a la vida</strong> i que ell sempre ho va tenir molt clar: volia ser Mestre d’aixa i fer feina amb les mans.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Va començar a fer feina amb només 12 anys i no es va jubilar fins fa 2 anys, amb 78 anys. A la seva vida tenia dues prioritats: la feina, i noltros, la seva família. De fet, aquí en aquesta mateixa Catedral de Menorca es van casar els nostres pares.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Perdre na <strong>Loli</strong>, <strong>la nostra mare</strong>, ara fa 25 anys, va ser el cop més dur de la seva vida. Però el Mestre d’Aixa, com a bon capità, va agafar el timó de casa per tirar endavant i creuar la tempesta d’un <strong>dol molt llarg i dolorós</strong>. “<em>La vida es viu sempre</em> <em>mirant cap endavant, no cap endarrere</em>”, -ens deia. Amb una pèrdua tan important, ell va canviar molt com a <strong>pare</strong> i va aprendre també a fer de <strong>mare</strong>: es va convertir en una <strong>millor versió</strong>, més tendra, més amorosa, més entranyable; va aprendre a cuinar (hem tingut a casa un <strong>cuiner excepcional</strong> de paelles i fideuàs). I amb aquest procés de canvi i transformació ens vam convertir, juntament amb ell i els meus dos germans, en Joan i en Jaume, en una<strong> família viatgera</strong>. Cada any, per Nadal, agafàvem la motxilla i triàvem un destí del món. El seu país preferit sempre va ser <strong>Egipte</strong>, la terra dels faraons. Allà també ha deixat bons amics que l’estimen i ja l’enyoren. <strong>Navegant pel riu Nil</strong> amb les faluques egípcies va començar a agafar idees i a inspirar-se per construir el que seria la darrera barca que ens ha fet, na <em><strong>Xupi</strong></em>, i que vam botar a Sa Colàrsega el 20 de juny de l’any 2015. El nom, de fet, va sorgir a Egipte, navegant pel Nil, quan ens va dir que viatjant junts ens ho passàvem “<em>xupi</em>”. L&#8217;expressió infantil, sentida amb el seu to de veu, ens va semblar tan graciosa que, allà mateix, la vam batejar quan ni tan sols encara existia.</p>


<div class="wp-block-image">
<figure class="aligncenter size-full is-resized"><img decoding="async" src="https://mariallompart.com/wp-content/uploads/19.jpg" alt="" class="wp-image-1746" style="width:608px;height:auto"/></figure>
</div>


<p class="wp-block-paragraph"></p>



<p class="wp-block-paragraph">Aquestes paraules són un <strong>Cant a la Vida</strong> per recordar una <strong>Ànima molt GRAN</strong>, tan única com excepcional, que ha partit d’aquesta dimensió quan menys ho esperàvem. Em sap greu dir-vos que el millor pare del món m’ha tocat a jo i als meus germans i que hem estat uns fills molt afortunats, però ara haurem d’<strong>aprendre a navegar per les agües de la vida </strong>sense la seua radiant i poderosa presència física.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Trobarem a faltar tantes coses d’ell, sobretot el seu llenguatge únic i tan característic, les seves historietes, que totes començaven sempre l’any 60 i t’obligaven a cultivar la paciència! Quan va fer 70 anys li vam regalar, de fet, un davantal de cuina amb <strong>les 70 frases més estel·lars</strong> d’un Mestre d’Aixa. </p>



<p class="wp-block-paragraph">La seva personalitat i el seu tarannà tenien un magnetisme i una llum pròpia molt especial. Ell sempre estava disposat a ajudar, a donar un cop de mà, i molta gent l’estimava; molts sou avui aquí, a la Catedral de Menorca. <strong>Gràcies a tots per venir.</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">Es papà ens deixa un llegat enorme de <strong>VALORS com</strong> <strong>l’AMOR, l’HONRADESA, la GENEROSITAT, LA FORTALESA i</strong> <strong>EL CORATGE.</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">Aquestes darreres setmanes no m’he mogut del seu costat a Palma. El que m’ha tocat viure a Son Espases, un hospital tan asfixiant i hostil com Guantánamo, ha estat duríssim i no ho explicaré avui aquí, perquè crec que dóna per un llibre, que tal vegada algun dia hauré d’escriure. El que sí que us diré és que davant una situació vital molt difícil, ell em va dir una frase que ara també us regal a voltros:</p>



<p class="has-text-align-center wp-block-paragraph"><strong>“<em>Fieta meua, el món és dels valents”.</em></strong></p>



<p class="has-text-align-left wp-block-paragraph">GRÀCIES, GRÀCIES, GRÀCIES, GRÀCIES, GRÀCIES&#8230;PER TANT!</p>



<p class="has-text-align-center wp-block-paragraph"><em><strong>Estimat Mestre d’Aixa,</strong></em></p>



<p class="has-text-align-center wp-block-paragraph"><em><strong>Viuràs eternament</strong></em></p>



<p class="has-text-align-center wp-block-paragraph"><em><strong>a cada racó del port de Ciutadella,</strong></em></p>



<p class="has-text-align-center wp-block-paragraph"><em><strong>en cada barca que les teves mans van tocar i construir,</strong></em></p>



<p class="has-text-align-center wp-block-paragraph"><em><strong>en el cor dels teus tres fills,</strong></em></p>



<p class="has-text-align-center wp-block-paragraph"><em><strong>en el somriure dels teus néts</strong>…</em></p>



<p class="has-text-align-center wp-block-paragraph"><em><strong>I en el record de tots aquells amics afortunats</strong></em></p>



<p class="has-text-align-center wp-block-paragraph"><em><strong>que han tingut la sort de coneixe’t.</strong></em></p>



<p class="has-text-align-center wp-block-paragraph"><em><strong>Gràcies per ser un Mestre de Vida,</strong></em></p>



<p class="has-text-align-center wp-block-paragraph"><em><strong>exemple de fortalesa, coratge i valentia.</strong></em></p>



<p class="has-text-align-center wp-block-paragraph"><em><strong>Ha partit al cel un gran guerrer,</strong></em></p>



<p class="has-text-align-center wp-block-paragraph"><em><strong>l’últim artesà d’una època històrica.</strong></em></p>



<p class="wp-block-paragraph"></p>



<div class="wp-block-cover wp-duotone-unset-1"><img decoding="async" class="wp-block-cover__image-background wp-image-1739" alt="" src="https://mariallompart.com/wp-content/uploads/5832434218259564907-1-1024x768.jpg" style="object-position:50% 50%" data-object-fit="cover" data-object-position="50% 50%"/><span aria-hidden="true" class="wp-block-cover__background has-background-dim"></span><div class="wp-block-cover__inner-container is-layout-flow wp-block-cover-is-layout-flow">
<p class="wp-block-paragraph"><em>Que l’etern Sol t’il·lumini,</em></p>



<p class="has-text-align-left wp-block-paragraph"><em>l’Amor t’envolti</em></p>



<p class="has-text-align-left wp-block-paragraph"><em>I la llum pura interior</em></p>



<p class="has-text-align-left wp-block-paragraph"><em>guiï el teu camí.</em></p>



<p class="has-text-align-left wp-block-paragraph"><em>Vola amunt i descansa en pau, Mestre!</em></p>



<p class="has-text-align-left has-large-font-size wp-block-paragraph"><em>T’estimam</em></p>
</div></div>



<p class="wp-block-paragraph"></p>



<blockquote class="wp-block-quote is-layout-flow wp-block-quote-is-layout-flow">
<p class="wp-block-paragraph">«<em>El dolor no és per sempre si entens que la mort no és el final, que els que han marxat no estan lluny, només s&#8217;han avançat a una nova casa més subtil i lluminosa on, tard o d&#8217;hora, anirem tots i on ens tornarem a veure i a estar junts, en un altre estat».</em></p>
</blockquote>



<p class="wp-block-paragraph"></p>
<p>La entrada <a href="https://mariallompart.com/el-mon-es-dels-valents/">El món és dels valents</a> se publicó primero en <a href="https://mariallompart.com">María Llompart</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
